شب پاییز

ساعت دقیقا یک دقیقه بعد از نیمه شب را نشان میدهد به موسیقی گوش میدهم که نامش را نمیدانم و نمیتوانم بنویسمش خوابم نمی آید مثل هر شب دیگری چند بار اینستاگرام را ریفرش میکنم و از انجا که خبری نیست به سراغ این وبلاگ میآیم به سراغ جایی که روزی برای وادی خود انتخاب کردم کمی مطالب را زیر رو میکنم نوشته هایی که به جز من مخاطبی ندارد این من این اسیر تنهایی، شب هایی که به جز "سلام خوبی" هیچ حرف دیگری در مکالمه هایش ندارد؛ وقتی نوزده ساله بودم دو دوست داشتم که تقریبا با انها صمیمی بودم ، اما در دو فاصله زمانی متفاوت برایم ثابت شد آنها کسانی که من فکر میکردم نبودند بعد از آن تصمیم گرفتم دوستی نداشته با شب پاییز...

امروز کاری کردم که نمیدونم درسته یا غلط یکی از عزیزانم چند روزیست که چطور بگم داستان از این قراره که پسری که ادعا میکرد خیلی دوستش داره رفته با یه ادم جدید و اون ادم جدید رو به عنوان عشق و ناجی زندگیش معرفی میکنه دوست من که از این موضوع رنجیده بود دو روز غذای درستی نخورده بود من امروز ناراحت بودم و به پسر مسیج دادم که کاش یکم در عاشقی ثابت قدم باشی اونم از خودش دفاع کرد و اینا که قضاوت نکنید و من مقصر نبودم و از این حرفا ولی من مصر بودم که مقصره و بنا به چیزی که تا حالا از عشق فهمیدم به صورت تئوری در کتاب حافظ و سعدی و... عاشق معشوقش را با هیچ چیز عوض نمیکند اگر این پسر تا این حد نسبت به دوس شب پاییز...

شب پاییز...